وحید پیمان بخشی از گفتوگوی خود با وحید صابری را منتشر کرده است؛ گفتوگویی که در آن، آوازخوان نامآشنای کشور از آغاز راه خود میگوید: از روزی که برای امتحان درم و جاز به رادیو ـ تلویزیون ملی رفت و به جای آن، آواز خواند.
به روایت صابری، در آن زمان رییس موسیقی دستور داده بود هنرمندانی که در محافل عروسی آواز میخوانند باید جواز آوازخوانی بگیرند. او در «گروپ کابل» که وحید دلاوری ایجاد کرده بود درم و جاز مینواخت و برای امتحان نوازندگی رفته بود؛ اما عبدالله اعتمادی، نوازندۀ مشهور جاز احمدظاهر که باید امتحان را میگرفت، آن روز حاضر نبود. صابری از فرصت استفاده کرد و پیشنهاد داد آهنگی بخواند. آهنگ «از غمت ای نازنین» احمدظاهر را خواند و صدایش را ثبت نوار کردند.
نوار را نزد هیأت بردند. استاد خیال، استاد مددی و استاد ناشناس که اعضای کمیته بودند، نخست پنداشتند نوار احمدظاهر را اشتباهاً نزدشان آوردهاند؛ اما برایشان توضیح دادند که این صدای احمدظاهر نیست، صدای جوان تازهکاری به نام وحید صابری است. به این ترتیب او کامیاب شد و اجازهٔ ثبت آهنگهای جدید در رادیو ـ تلویزیون ملی را گرفت.
اما کامیابی در امتحان، پایان دشواری نبود. به گفتهٔ صابری، هر بار که به رادیو ـ تلویزیون ملی مراجعه میکرد، استاد هلال — همان که آهنگ «گل سرشوی» را خوانده بود — کنار دروازه نشسته بود و اجازهٔ ورودش نمیداد، تا آن که روزی مددی را از پشت کلکینهای رادیو دید و صدایش زد و با حمایت او وارد شد و جواز هنری گرفت. او میگوید روزها شکم گرسنه از چهاردهی و آغاعلی شمس تا رادیو ـ تلویزیون ملی پیاده میرفت و پول کرایهٔ موتر را هم نداشت.
نخستین آهنگش را سایر هراتی، شاعر و ممثل و کمپوزیتور که در شعبهٔ مدیریت موسیقی مسوولیت داشت، ثبت کرد؛ آهنگی با مطلع «دختر زحمتکش دهقان منم» که سایر هراتی آن را به «بچه زحمتکش دهقان منم» تغییر داد و کمپوزش را هم خودش ساخت. صابری آن زمان حدود هجده سال داشت و دوران حفیظالله امین بود. پس از تلویزیونی شدن این آهنگ، کمپوزیتورها خودشان به سراغ او آمدند.
در ادامهٔ گفتوگو، صابری از پیشنهاد فرید مزدک برای پیوستن به سازمان جوانان و گرفتن رهبری «گروه گل سرخ» نیز یاد میکند و میگوید آن را نپذیرفت. بخش پایانی روایت او به سالهای جنگ داخلی برمیگردد: سفر به کابل برای حل مشکل آپارتمانش در مکروریان کهنه، دیدار با والی کابل که مهر قبالهٔ خانه را به آوردن کاستهای آهنگهایش مشروط کرد، و سرانجام خروج پنهانی از کشور و ماندگار شدن در ازبیکستان.
وحید صابری روز شنبه ۲۱ نوامبر ۲۰۲۶ درگذشت و این گفتوگو، که به یادداشت منتشرکننده نسخهٔ صوتی آن هنوز نشر نشده است، از واپسین روایتهای خود او از زندگی هنریاش به شمار میرود.




