وحید صابری، آوازخوان نامآشنای افغانستان، امروز شنبه ۳۰ عقرب ۱۴۰۵ (۲۱ نوامبر ۲۰۲۶) درگذشت. خبر درگذشت او را مصطفی عزیزیار، از دوستان نزدیکش، تأیید کرد و در پی آن، فرهاد دریا و شماری از هنرمندان و دوستداران موسیقی با پیامهایی اندوه خود را ابراز کردند. علت درگذشت، محل وفات و برنامۀ خاکسپاری او تا کنون رسماً اعلام نشده است.
صابری زادۀ کابل بود. آواز را از روزهای مکتب حبیبیه آغاز کرد و از سال ۱۹۷۷، پس از پایان مکتب، بهصورت حرفهای به خواندن پرداخت. صدای گرم و پراحساسش خیلی زود در میان جوانان آن روزگار کابل جا باز کرد و او را به یکی از چهرههای محبوب موسیقی کشور بدل ساخت.
نام وحید صابری با یکی از درخشانترین فصلهای موسیقی معاصر افغانستان گره خورده است: در دهۀ ۱۹۸۰ میلادی، او همراه با فرهاد دریا، اسد بدیع، مختار مجید و جاوید راهی، گروه باران را در کابل بنیان گذاشت؛ گروهی که به شهرت و موفقیتی بیسابقه در افغانستان رسید و ترانههایش بخشی از خاطرهٔ جمعی یک نسل شد. صابری سالها بعد، در گفتوگویی با روزنامۀ ۸صبح، گفته بود: «گروه باران پس از رفتن من از هم پاشید»؛ سخنی که نشان میداد آن گروه چه اندازه وامدار حضور و صدای او بود.
از آهنگهای ماندگار او «دل تنگم که میگرید شبانه»، «دو موجود ز هستی گرامیتر است»، «یک روز بلند آفتابی»، «چطو باور بکنم؟»، «ابرها اگر ببارد» و «مادر مرا ببخش» را میتوان نام برد؛ آهنگهایی که برای چند نسل از شنوندگان، یادآور کودکی، جوانی و روزگار آرام کابل است. آلبومهای «تو را خواهم»، «خدا خیر کند خیر» و «دختر کابل» از آثار ضبطشدۀ اوست.
با شعلهورشدن جنگهای داخلی، صابری نیز چون هزاران هنرمند دیگر راه مهاجرت در پیش گرفت: چندی در مسکو زیست و سپس به هند رفت؛ در آنجا بیش از چهل آهنگ ضبط کرد و بهعنوان آوازخوان منفرد نیز کامیاب بود. سالهای پسین عمرش را در تاشکند، پایتخت ازبیکستان، میگذراند و پیوندش با دنیای موسیقی و دوستدارانش همچنان برقرار بود.
وحید صابری از آن صداهاست که با رفتن صاحبش خاموش نمیشود. ترانههایش در حافظۀ مردم افغانستان زنده میماند و نامش در کنار نامهای بزرگ موسیقی این سرزمین خواهد ماند. دیار درگذشت این هنرمند ارجمند را به خانوادهاش، به همکارانش در گروه باران و به همۀ دوستداران صدایش تسلیت میگوید.




