نهادی که مهندس امان تیموری در رأس آن قرار دارد، انجنیران و کارگران ماهر افغانستان را برای کار به جاپان می‌برد و از افراد واجد شرایط برای آمدن به توکیو دعوت می‌کند.
این برنامه دو گروه را در بر می‌گیرد. گروه نخست، انجنیران و متخصصان است: کسانی که در بخش‌های مدیریت پروژه، تعمیرات سرک و پل، آبرسانی و کانالایزیسیون و نیز در بخش آی‌تی به‌طور عمومی کار می‌کنند.
گروه دوم، کسبه‌کاران و کارگران ماهر است: گلکار، نجار، سیم‌تاب، خبازکار، دیوارپارتیشن‌کار، قالب‌کار، کاغذدیواری‌کار، برقی، نل‌دوان، پمپ کانکریت‌کار، گارد و مانند این‌ها.
شرط اساسی برای هر دو گروه یکی است: زبان. کسی که نتواند به زبان ارتباط برقرار کند، در جاپان کار کرده نمی‌تواند؛ پس توانایی گفت‌وگو به زبان، از شرایط اصلی این برنامه است.
در برابر، امتیازهای برنامه روشن است: اسپانسر ویزه، تکت طیاره و گرفتن خانه پیش از آمدن — یعنی مسکن متقاضی پیش از آن‌که برسد، آماده است. کسانی هم که خانواده دارند، می‌توانند پس از آمدن و مستقرشدن، خانواده‌شان را نیز به جاپان بخواهند.