محمدایوب عظیمی در یادداشتی در فیسبوک از دیوار و دروازه‌های شهر کهنۀ پشاور یاد کرده و نوشته است که این شهر شانزده دروازه داشت و ساختمان شماری از آن دروازه‌ها در همان محل نخستین، با همان نام‌های قدیم، برجا مانده است.
به نوشتۀ عظیمی، این شانزده دروازه عبارت‌اند از: دروازۀ کابلی (که در دورۀ سلطۀ انگلیس مدتی «ادوارد گیت» نامیده شد، اما این نام هرگز جا نیفتاد)، دروازۀ یکه‌توت، دروازۀ سردچاه، دروازۀ گنج، دروازۀ لاهوری، دروازۀ کوهاتی، دروازۀ باجوری، دروازۀ آسمایی، دروازۀ هشنه‌غری (هشت‌نگری)، دروازۀ سیرکی، دروازۀ دبگری، دروازۀ کچهری، دروازۀ رامداس، دروازۀ رامپوره، دروازۀ ریتی و دروازۀ بریشکیان. او می‌افزاید که باب خیبر، نماد صوبۀ خیبر پختونخوا در منطقۀ جمرود، در سال ۱۹۶۱ در دورۀ زمامداری ایوب‌خان ساخته شد.
عظیمی یادآور می‌شود که کابل و چند شهر بزرگ دیگر، چون بلخ قدیم، غزنه، جلال‌آباد، قندهار و هرات نیز در مسیرهای گوناگون دروازه داشتند، اما متأسفانه از ساختمان آن‌ها اثری نمانده و نام بیشترشان نیز گم شده است. او در ادامه، نام دروازه‌های شهر کهنۀ کابل را چنین آورده است: دروازۀ قندهار (دهمزنگ)، دروازۀ سپید (پیت)، دروازۀ لاهوری، دروازۀ سردار و دروازۀ گذرگاه؛ و از دروازه‌های شهر کهنۀ جلال‌آباد از دروازۀ کابلی، دروازۀ پشاور، دروازۀ فیل‌خانه و دروازۀ جتی نام برده است.
منبع: محمدایوب عظیمی، یادداشت فیسبوکی، ۲۱ جولای ۲۰۲۶.
