در شبکه‌های اجتماعی، مخالفان طا‌لبـ‌ـان و به‌ویژه مقاومت‌گران و مردم شمال کشور، از سوی شماری از کاربران با لقب‌هایی چون «لندغر» خوانده می‌شوند. فهیم کوهدامنی، از نوادگان میربچه‌خان کوهدامنی، در نوشته‌یی تازه، این ادبیات را نشانۀ کینۀ قومی و تفوق‌طلبی دانسته و از سکوت نخبگان فرهنگی در برابر رواج آن انتقاد کرده است.
کوهدامنی می‌نویسد اهانت به مخالفان طا‌لبـ‌ـان با چنین لقب‌هایی نه نشانۀ منطق سیاسی است و نه برتری فکری و فرهنگی؛ به گفتۀ او، مردم شمال سال‌هاست گاه «سقاوی»، گاه «اشرار» و اکنون «لندغر» نامیده می‌شوند و این نام‌ها عمق کینه و تعصب گویندگان و اخلاص‌شان به طا‌لبـ‌ـان را آشکار می‌کند. او این ادبیات «کوچه‌بازاری» را هیزمِ آتش اختلافات قومی می‌خواند؛ آتشی که به باور او سیاست‌های انحصارطلبانه و تبعیض‌آمیز طا‌لبـ‌ـان در جامعه شعله‌ورش ساخته است.
نویسنده مخالفت با طا‌لبـ‌ـان را جرم نمی‌داند و جهاد و مقاومت را بخش مهمی از تاریخ نزدیک کشور می‌خواند. او یادآور می‌شود که در بیست سال جمهوریت، بسیاری از همین ناسزاگویان از برکت مبارزۀ همان مقاومت‌گران به مقام و عزت رسیدند. به نتیجه‌گیری او، هیچ‌کس با دشنام‌دادن به مخالفان برای خود مشروعیت و حقانیت نمی‌خرد؛ و اگرچه نه ظلم طا‌لب و نه ناسزاگویی حامیانش مانع عدالت‌خواهی مقاومت‌گران می‌شود، این فحاشی درخت کینه و تعصب را آبیاری می‌کند و منازعات را بیشتر می‌سازد.
داوری کوهدامنی، داوری اخلاقی و سیاسی خود اوست. پدیده‌یی که از آن سخن می‌گوید — رواج برچسب‌های تحقیرآمیز در فضای مجازی — قابل مشاهده است، اما نسبت‌دادن این ادبیات به همۀ حامیان یک جریان، تعمیمی است که او برایش نمونه‌های مشخص نمی‌آورد. با این همه، هشدار اصلی نوشته متوجه پیامد زبان تحقیر است: زبانی که به جای گفت‌وگو، شکاف‌های قومی را ژرف‌تر می‌کند.
منبع: فهیم کوهدامنی
