محمدایوب عظیمی در یادداشتی در فیسبوک، به ریشۀ واژۀ «اُگالدان» پرداخته و نوشته است آنچه «تفدانی» و «گلدانی» گفته می‌شود، در اصل «اُگالدان» است؛ واژه‌ای هندی که از ترکیب «اُگال»، به معنای تفاله ـ به‌ویژه تفالۀ پان ـ و «دان/دانی» ساخته شده است.
به نوشتۀ او، در دربار شاهان، نواب‌ها و راجه‌ها ظرف‌های ویژۀ نقره برای مصرف پان وجود داشت: «خاصدان» ظرفی بود که پانِ آماده در آن گذاشته می‌شد و «پاندان» ظرفی که مواد سازندۀ پان جداگانه در آن قرار می‌گرفت تا هر کس پان را به ذایقۀ خود ترکیب کند یا فرمایش ترکیب آن را بدهد.
عظیمی می‌افزاید که «اِگال»، بدون پیشوند، به زانوبند شتر نیز گفته می‌شود و در پایان یادداشتش می‌نویسد: «فقط یک یادداشت، دور از دغدغه‌های عالم خیال شبکه‌های اجتماعی.»
عکس: یک ظرف برنجی پان از دکن هند، پایان سدۀ شانزدهم و آغاز سدۀ هفدهم میلادی (موزۀ هنر متروپولیتن، نیویورک).
منبع: یادداشت فیسبوکی محمدایوب عظیمی، ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۶
