بری سلام
– بره بچیم… بره بچیم… بیا کتی قچ کاکایت علف بخو!
– خو صبر کو که چوپان بابایم ده دنبهگکم تاپهٔ سرخ میزنه.
– صحیحست بچیم… مقصد تاپه داغ است، هوش کو چیغ نزنی که چوپان بابایت قهر میشه.
– نمیزنم… خودش هم گفت، اگه چیغ بزنی باز سرته میبرم.
– آفرین بچیم، عمرکت دراز!
…
ناسیونالیستهای قومی، اقتدار را اینگونه فهمیدهاند که اگر «چوپان» از قوم خودشان باشد، «رمهبودن» را هم افتخار ملی میدانند و دهن به شکوه نمیگشایند. در عصری که «اقتدار» از دانش، معرفت، فناوری، تولید و ظرفیتهای انسانی سرچشمه میگیرد، این چوپانیستها حتا به بستهماندن مکاتب و دانشگاهها به روی دختران راضیاند، به شرط آنکه کلید در جیب «خودی»ها باشد. تعصب چنان حواس پنجگانهٔشان را از کار انداخته که نمیبینند سهم مردمشان از این «قدرت»، گسترش و ماندگاری جهل و فقر است، نه چیز دیگر. گیریم چوپان از شما باشد، از این قدرت جز حقِ گوسفندبودن چه چیزی نصیبتان شده و خواهد شد؟ قدرتی که بر پایهٔ جهلپروری و ناتوانساختن مردم بنا شود، چگونه میتواند مایهٔ اقتدار همان مردم باشد؟
…
– بره بچیم… بره بچیم… چه شدی… چرا صدایت نمیبرایه… جان مادر کجاستی… الله برهگکم کجا شد…




