کاوشگر وویجر ۱ ناسا صبح چهارشنبه ۱۸ نومبر، ساعت ۵:۱۶ و ۷ ثانیه به وقت شرق امریکا، بر بنیاد محاسبات ناسا به فاصلهی یک روز نوری از زمین رسید؛ حدود ۱۶٫۰۹۴ میلیارد مایل، برابر با ۲۵٫۹۰۲ میلیارد کیلومتر، و نخستین ساختهی دست انسان شد که به چنین فاصلهای از زمین رسیده است.
به گزارش رویترز، مقامهای آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا در کالیفرنیا باید حدود یک روز منتظر بمانند تا سیگنالی از خود کاوشگر برسد که رسیدن آن به این فاصله را تأیید کند و برای روز پنجشنبه رویدادی را برای گفتوگو دربارهی این نقطهی عطف برنامهریزی کردهاند. سوزان داد، مدیر پروژهی وویجر، گفت: «رسیدن به یک روز نوری دستاوردی شگفتانگیز است؛ یکی از آن چیزهایی که هرگز انتظار دیدنش را نداشتم.»
به گفتهی ناسا، یک روز نوری فاصلهای است که نور در ۲۴ ساعت میپیماید. از این پس هر پیام رادیویی از زمین یک شبانهروز کامل در راه میماند تا به وویجر ۱ برسد و پاسخ آن نیز یک شبانهروز دیگر طول میکشد؛ یعنی رفتوبرگشت هر فرمان و پاسخ آن ۴۸ ساعت زمان میبرد. این کاوشگر با سرعت نزدیک به ۶۱ هزار کیلومتر در ساعت در فضای میانستارهای حرکت میکند.
وویجر ۱ در ۵ سپتمبر ۱۹۷۷ پرتاب شد و این فاصله را در ۴۹ سال و دو ماه و ۱۱ روز پیمود. به گفتهی ناسا، این کاوشگر در سال ۲۰۱۲ از مرز هلیوسفر، حباب ذرات و میدانهای مغناطیسی خورشید، گذشت و وارد فضای میانستارهای شد؛ همزادش، وویجر ۲، در سال ۲۰۱۸ همین راه را پیمود و قرار است در نومبر ۲۰۳۵ به فاصلهی یک روز نوری از زمین برسد.
ناسا میگوید در خود کاوشگر هنگام گذشتن از این مرز هیچ تغییری رخ نمیدهد؛ این تنها یک نقطهی اندازهگیری تاریخی برای انسانهاست. بر بنیاد جدول وضعیت ناسا، از ده ابزار علمی وویجر ۱ اکنون تنها دو ابزار روشن ماندهاند: مغناطیسسنج و سامانهی موج پلاسما. یک نمایندهی آزمایشگاه پیشرانش جت به رویترز گفت اقدامهای تازهی صرفهجویی در برق میتواند ارتباط هر دو کاوشگر وویجر با زمین را سه تا چهار سال دیگر نگه دارد و برق کافی برای ابزارهای کنونی تا پنجاهمین سالگرد پرتاب در سال آینده وجود دارد.




