وویجر ۱، کاوشگر ناسا و دورترین ساخته‌ی دست بشر، روز چهارشنبه ۱۸ نومبر ساعت ۵:۱۶ صبح به وقت شرق امریکا به فاصله‌ی یک روز نوری از زمین می‌رسد؛ فاصله‌ای نزدیک به ۱۶ میلیارد مایل (۲۶ میلیارد کیلومتر) که نور آن را در ۲۴ ساعت می‌پیماید. ناسا می‌گوید هیچ ساخته‌ی بشری پیش از این به چنین فاصله‌ای از زمین نرسیده است.
این کاوشگر که با سرعت نزدیک به ۶۱ هزار کیلومتر در ساعت در خلأ فضا حرکت می‌کند، در ۵ سپتامبر ۱۹۷۷ از کیپ کاناورال فلوریدا به فضا پرتاب شد؛ ۱۶ روز پس از همزادش، وویجر ۲. هر دو کاوشگر سیاره‌های بیرونی منظومه‌ی شمسی را بررسی کردند. وویجر ۱ حلقه‌ای باریک گرد مشتری و دو قمر تازه‌ی آن را کشف کرد و سپس پنج قمر تازه گرد سیاره‌ی زحل یافت.
وویجر ۱ در سال ۲۰۱۲ از مرز هلیوسفر، حباب ذرات و میدان‌های مغناطیسی خورشید، گذشت و وارد فضای میان‌ستاره‌ای شد و از آن زمان داده گرد می‌آورد. وویجر ۲ در سال ۲۰۱۸ همین راه را پیمود و قرار است ۹ سال دیگر، در نومبر ۲۰۳۵، به فاصله‌ی یک روز نوری از زمین برسد.
آلن کامینگز، اخترفیزیک‌دان انستیتوت تکنالوژی کالیفرنیا که از سال ۱۹۷۳ دانشمند برنامه‌ی وویجر است، رسیدن به این فاصله را یک «نقطه‌ی عطف مهندسی» می‌داند و می‌گوید شگفت‌انگیز است که ناسا از چنین فاصله‌ای هنوز با این کاوشگر در تماس است. از این پس هر پیام رادیویی از زمین یک روز تمام در راه خواهد بود تا به وویجر ۱ برسد. هر دو وویجر یک صفحه‌ی طلایی را با خود حمل می‌کنند که صداها، موسیقی و تصویرهای زمین را برای هر موجود هوشمند احتمالی که روزی آن را بیابد، در خود دارد.
ناسا برای گرامی‌داشت این رویداد از مردم سراسر جهان خواسته است پس از غروب سه‌شنبه ۱۷ نومبر با چراغ تلفن‌هایشان نشانه‌ی وویجر را به سوی آسمان بفرستند. وویجر ۱ پس از ۴۹ سال و دو ماه و ۱۱ روز سفر به این فاصله می‌رسد.
