علامت: شرکت‌ها

اینگا بیل، کارشناس باسابقۀ مدیریت ریسک، هشدار داده است که بی‌توجهی شرکت‌ها به ریسک‌های ناشی از تغییرات اقلیمی می‌تواند هزینه‌های بسیار سنگینی در آینده به آن‌ها تحمیل کند. به گفتۀ او، این ریسک‌ها دیگر مربوط به آینده نیستند، بلکه همین حالا ترازنامه‌ها، حق بیمه‌ها و زنجیره‌های تأمین را تحت فشار قرار داده‌اند.

بر اساس داده‌های اقتصادی، رویدادهای شدید اقلیمی تنها در سال گذشته بیش از ۳۲۰ میلیارد دالر به اقتصاد جهانی خسارت وارد کرده‌اند؛ رقمی که از تولید ناخالص داخلی سالانۀ برخی کشورها هم بیشتر است. در یک بازۀ ده‌ساله نیز خسارت‌های ناشی از بلایای مرتبط با اقلیم از دو تریلیون دالر فراتر رفته است. به همین دلیل، مجمع جهانی اقتصاد، پدید‌ه‌های شدید اقلیمی را در گزارش ریسک‌های جهانی ۲۰۲۶ در شمار مهم‌ترین تهدیدها برای کسب‌وکارها قرار داده است.

بیل که سال‌ها در حوزۀ بیمه و مدیریت ریسک فعالیت داشته، می‌گوید بسیاری از شرکت‌ها هنوز هم ریسک اقلیمی را موضوعی می‌دانند که می‌توان آن را به آینده موکول کرد. به باور او، این نگاه اشتباه است، زیرا زمانی که یک ریسک به‌طور کامل آشکار می‌شود، فرصت مدیریت کم‌هزینه آن از دست رفته است.

او ریسک‌های اقلیمی را به دو دسته اصلی تقسیم می‌کند. نخست ریسک‌های فیزیکی، مانند توفان‌ها، سیلاب‌ها، موج‌های گرما و خشکسالی که به زیرساخت‌ها، بهره‌وری نیروی کار و تولید کشاورزی آسیب می‌زنند. دوم ریسک‌های گذار، یعنی پیامدهای مالی و راهبردی حرکت به‌سوی اقتصاد کم‌کربن، از جمله مقررات سخت‌گیرانه‌تر، قیمت‌گذاری کربن و تغییر استانداردهای سرمایه‌گذاری.

به گفتۀ این کارشناس، اگر شرکت‌ها کاهش ریسک را در اولویت قرار ندهند، پیامدهای آن مستقیماً بر رشد و تاب‌آوری بلندمدت آن‌ها اثر می‌گذارد. او تأکید می‌کند که ریسک اقلیمی نباید به‌عنوان یک موضوع جانبی پایداری دیده شود، بلکه باید در تصمیم‌های اصلی کسب‌وکار، از سرمایه‌گذاری گرفته تا برنامه‌ریزی دارایی‌ها، ادغام شود.

بیل برای نمونه به شرکت انرژی دانمارکی اورستد اشاره می‌کند که در اوایل دهۀ ۲۰۰۰، هم‌زمان با سخت‌تر شدن سیاست‌های کربنی اتحادیۀ اروپا، مسیر خود را از سوخت‌های فسیلی به انرژی بادی دریایی تغییر داد. این تغییر نه‌تنها ریسک‌های مالی را کاهش داد، بلکه ارزش بازار شرکت را به‌طور چشمگیری افزایش داد.

به باور او، تجربه‌های گذشته مانند ریسک‌های سایبری نشان داده‌اند که تأخیر در تصمیم‌گیری می‌تواند هزینه‌ها را چند برابر کند. نتیجه‌گیری او روشن است، شرکت‌ها یا امروز برای مدیریت ریسک اقلیمی اقدام می‌کنند، زمانی که هنوز گزینه‌ها و فرصت‌ها وجود دارد، یا در آینده با هزینه‌های بالاتر و فرصت‌های از دست‌رفته روبه‌رو خواهند شد.