فرمان تازه‌ی رهبر طالبان: تجلیل از روزهای مادر، معلم و راه رفتن روی فرش سرخ خلاف شریعت و حرام است

دو سال‌واندی پیش‌تر از ام‌روز و هنگامی‌که رژیم طالبان تازه شروع کرده بود به وضع محدودیت و فشردن گلوی اقلیت‌ها و گروه‌های آسیب‌پذیری چون زنان؛ در «تمهید» نوشتیم که این ممنوعیت‌ها و محدودیت‌های اولیه‌ی «پرده‌ی آخر نمایش» نیست و ماجراهای بسیاری با این رژیم و این جهان‌بینی برای مردم افغانستان باقی‌ست؛ اینک و با گذر سه سال، طالبان صرفاً این مدعا را بیش‌تر و بیش‌تر تصدیق کرده‌اند. در آخرین مورد رهبر طالبان فرمانی را صادر کرده است که تجلیل از مقام «مادر» را خلاف شرع دانسته و ممنوع کرده است.

ملا هبت‌الله آخندزاده، رهبر طالبان یا چنان‌که خود آنان او را می‌خوانند «امیر المومنین» بخاطر فرمان‌های جنجالی و دردسرسازش شهره‌ی آفاق است؛ او فرمان‌هایی از جنس بستن مکاتب دختران، ممنوعیت کار زنان و کاهش دستمزد کارمندان زن ادرات دولتی به پنج هزار افغانی را صادر کرده و مورد ام‌روز نشان می‌دهد که او صرفاً در جست‌وجویِ بلندتر کردن این فهرست است.

رهبر طالبان فرمانی را صادر کرده است که تجلیل از مناسبت‌هایی هم‌چون «روز مادر»، «روز معلم» و «روز عاشقان» را ممنوع می‌کند. او این موارد را خلاف شریعت اسلامی خوانده و دستور داده است که در قلمروی که جنگ‌جویان مسلح او فتح کرده و نگه داشته‌اند – یعنی کل افغانستان – چنین مناسبت‌هایی تجلیل و بزرگ‌داشت نشود.

هبت‌الله این موارد را «تقلید از کفار» دانسته و گفته است که نشانی از این رسوم در فرهنگ «ناب و سره» اسلامی که ظاهراً او متخصص آن است و می‌داند که کل تمدن و فرهنگ دو میلیارد نفری اسلام چگونه بوده و چگونه است، نیست. او هم‌چنین راه رفتن بر سر فرش سرخ را نیز خلاف شرع و ممنوع خوانده است.

نکته این است که هبت‌الله، رژیم او و ایدئولوژی آنان همینی‌ست که به رای العین شاهد آنیم؛ این رژیم نه بیست‌وچند سال پیش که بر سر کار بود و نه اکنون؛ هیچ میلی و حتا امکانِ قریبی برای تحول و «مدنی» شدن ندارد و تازیانه‌های این رژیم بر تن ناتوانان و آسیب‌پذیران این کشور؛ و نعشِ وامانده‌ی فرهنگ این کشور، ما را عمیق‌تر و عمیق‌تر در بحرانی که آخرش هرچه باشد بسیار بدتر از فاجعه‌ی کنونی خواهد بود می‌برد.

ملا هبت‌الله و پیروانش قصد ستم‌کُش کردن آزادی را در این سرزمین دارند و آن‌چنانی که بی‌محابا جلو می‌روند و نه جهان و نه نیرویی در داخل جلوشان نمی‌ایستد؛ کار آزادی را به‌جایی رسانده‌اند که اینک آخرین نفس‌هایش را در این خاک می‌کشد.