مایکال مکال، رئیس کمیته‌ی روابط خارجی مجلس نمایندگانِ امریکا طی اظهاراتی گفته‌است که «طالبان تروریست‌های بدی هستند که مرتکب جنایت‌هایی چون گروگان‌گیری امریکایی‌ها می‌شوند»، البته این اظهارات مکال نخستین باری نیست که یک سیاست‌مدار امریکایی – چه دموکرات و چه جمهوری‌خواه – به‌صراحت ارزشمندی و بهای زندگی مردم افغانستان را به‌سخره گرفته و گفته‌است که رفتارهای طالبان صرفاً هنگامی برای امریکا حکم «جنایت» را دارند که پای شهروندان امریکایی در میان باشد. پیش‌تر از این، امریکایی زاده‌شده در افغانستانِ معروف، زلمی خلیل‌زاد نیز در مصاحبه‌ای با نیشخند گفته‌بود که «امریکا با اجازه‌ی کسی به‌افغانستان حمله نکرده‌است و برای رفتن هم به‌اجازه‌ی کسی نیاز ندارد» و از یاد نبرده‌ایم که دانلد ترمپ، رئيس‌جمهوری پیشین ایالات متحده نیز گفته‌بود که او می‌تواند جنگ افغانستان را ده روز به‌پایان برساند ولی «ده میلیون» نفر کشته خواهند شد. نکته این‌جاست که مردم افغانستان، خود مسئولیت دارند که زندگی و مرگ خود را «ارزشمند» کنند.
البته گفته‌های مکال درحالی برای عده‌ای «زننده» به‌نظر رسیده‌است که شماری دگر، و خصوصاً مخالفان طالبان، از این‌که یک مقام ارشد امریکایی طالبان را «تروریست» خوانده‌است، ابراز خرسندی کرده‌اند. آنان خشنودند که بالاخره یک امریکایی «والاجاه» جرات و جسارت به‌خرچ داده‌است که طالبان را به‌لقب شایسته‌ی آنان مورد خطاب قرار داده‌است. این مخالفانِ نشسته بر سر راهِ امریکا برای حمله‌ی مجدد و دوباره برچیدنِ نظام طالبان، نمی‌دانند که همین دولت ایالات متحده، برای بیش‌تر از بیست سال به‌صراحت و در تمامی اسناد خویش طالبان را «تروریست» خواند و ما نتیجه‌ی این «تروریست» خواندن‌ها را در پانزده آگست ۲۰۲۱ دیدیم.
اما هم‌چنان نباید از خاطر بُرد که این اعلامیه‌ها و نشست‌های مجلس نمایندگان و یا سنای امریکا، یک صبغه‌ی «انتخاباتی» غلیظ نیز دارند؛ همان‌گونه که کسی چون بایدن قبل از انتخاب شدن به‌عنوان رئيس‌جمهوری امریکا، به‌صراحت تام گفته‌بود که معضل افغانستان را به‌شیوه‌ی مناسب حل خواهد کرد و ما دیدیم که شیوه‌ی مناسب آقای بایدن چه بود، باید نشست و نظاره کرد که جمهوری‌خواهان در صورت پیروزی در انتخاباتِ نوامبر با فصل ناتمامِ سیاست خارجی امریکا در افغانستان، چه خواهند کرد.
«جنایت‌های گزیده»؛ امریکا فقط گروگان‌گیری شهروندان خود را جنایت می‌داند
